Fine line
26 maart 2015 Carolien

Eén dag in de week werk ik als vrijwilliger in de psychiatrie. Ik begeleid dan de deelnemers met hun teken en schilderwerk en soms ook gewoon door er te zijn. Ze vertrouwen mij en de band die je opbouwt is zeer speciaal. In mijn ervaring is het een “fine line” aan welke kant je staat; wanneer ben je begeleider en wanneer ben je client? Wanneer ben je “normaal”?
De herkenning van veel mensen die een overload krijgen in deze snelle wereld, alle beelden die dagelijks op ons netvlies branden, zoveel informatie waarmee we overspoelt worden en waarmee we moeten kunnen dealen.
De dagbesteding waar mensen zichzelf creatief kunnen uiten is dan ook uiterst noodzakelijk. Voor mij geldt precies hetzelfde, ik heb die uitlaadklep ook nodig om mijn emoties en gevoelens, belevingen, verdrietjes, gedachten, ervaringen, beelden, avonturen, en dromen te kunnen reflecteren.
Eén van mijn favoriete quotes, van Picasso: “schilderen is als en dagboek bijhouden”.
Mijn werken zijn dan ook sterk autobiografisch… of denk ik dat soms? Misschien pik ik wel veel emoties op van anderen en laat ik een spiegel zien waar mijn vrouwenschilderijen op een subtiele manier een emotie uitdrukken… gedeeltelijk waar… Wie het herkent zal het zien!
De vrouwelijke personen schilder ik met een bepaalde zachtheid, een dichter noemde het eens :” schilderen met fluisterlijnen”.